बॉडी लॅंग्वेज

मॅनेजमेंटची पुस्तकं तशी वाचायला बोअर होतात. तुम्ही एखादं आर्टिकल वाचायला घेतलं की  कशी मस्त झोप येत बघा . एक पान अगदी फारच झालं तर दोन पानं वाचली की मग मात्र डोळ्यावर झापड येते. पण तेच  एखादं फिक्शन वाचायला घेतलं तर  झोप का येत नाही??

समजा…तुम्ही ऑफिस मधे बसले आहात, अगदी एखाद्या सिरियस मिटींग मधे , लॅप टॉप समोर आहे उघडलेला. कुठली तरी एखादी एक्सेल शीट उघडी आहे आणि कोणीतरी तावातावात कुठला तरी मुद्दा मांडतो आहे, खरं तर मिटिंग मधे तुमचं कांहीच काम नाही. पण केवळ बॉस ने म्हंटलं म्हणून तुम्ही मिटींग मधे बसले आहात. समोरच्या प्लेट मधली बिस्किट्स पैकी  बॉर्न बॉर्न  संपली आहेत. आता मोनॅको कडे हात वळतोय. मारी बिस्किट मात्र कोणीतरी थोबाडीत मारल्या सारखी दुर्लक्षित पडली आहेत. एक कुठलंसं क्रिम बिस्किट ज्या मधे क्रिम आहे, आणि मधल्या छिद्रात लावलेलं मिक्स फृट जाम खुणावतंय. पण एकच बिस्किट आहे, म्हणून तुम्ही लाजेस्तव त्याला हात न लावता, शेजारचं मोनॅकॊ उचलता, आणि आता लंच  साठी किती वेळ आहे ते मनातल्या मनात हिशोब लावता  .आत्ता पर्यंत चार कप चहा आणि दोन प्लेट बिस्किटे संपवली आहेत.

मिटींग मधे काय सुरु आहे या कडे तुमचे अजिबात लक्ष नाही. कारण तुम्हाला माहिती आहे की या मिटींग मधे तुम्ही मिस फिट आहात. पण पुर्ण वेळ बसणं कम्पलसरी आहे. सहज चाळा म्हणून तुम्ही   तुम्ही सहज आउटलुक रिफ्रेश करता, आणि  तुमच्या फ्रेंड च्या फोल्डर मधे  कांही मेल्स दिसतात. चेहेऱ्यावर थोडं स्मित हास्य तर उमलत. पण जर ते   मॅनेजमेंट सिरीज मधलं एखादं  कार्टून असेल तर मात्र स्मित हास्याचं रुपांतर थोडं पुढच्या स्टेजला पण जाउ शकतं, म्हणजे थोडं मोकळं ह्सू….काल असंच झालं आणि माझ्या चेहेऱ्यावर एकदम मोठ्ठ हसू फुललं , आलेलं चित्र पाहून.. इथे पोस्ट केलंय..

अगदी असंच झालं.. परवा.  . मला तर मिटींग मधे हसु आवरलं नाही. मिटिंग मधे स्पिकरला ( आमचा क्वॉलिटी मॅनेजर होता )त्याला वाटलं की मी त्यालाच हसतोय, आणि फॉर अ सेकंड तो थोडा डिस्ट्रॅक्ट झाला , त्याला वाटलं की मी बहुतेक त्याचा कुठला तरी चुकीचा पॉईंट पकडलाय. आता क्वॉलिटी अन सर्व्हिस- मार्केटींग मधलं भांडण तर नेहेमीचंच आहे. मार्केटींग नी क्वॉलिटी च्या नावाने ओरडायचं , आणि क्वॉलिटी वाल्यांनी सर्व्हिस च्या नावाने बोंब मारायची..आणि मी मात्र सुपरलेटिव्ह डिग्री मधे फ्रेश झालेलो होतो. माझ्या हसण्यावरून त्याचा बहुतेक समज झाला की त्याचं कांही चुकतंय आणि मी चान्स मिळाला, की त्याला स्कृ करणार.. त्याने सरळ आवरतं घेतलं..त्याचा पॉईंट अगदी रास्त असूनही, त्याने आपला कॉन्फिडन्स लुज केला.बॉडी लॅंग्वेज चा इतका सुंदर उपयोग मला कधीच झाला नाही.

मुक बधिर लोकं ही बॉडी लॅंग्वेज चा उपयोग वर्डलेस कम्युनिकेशन करता सुंदर तऱ्हेने करतात. केवळ बोटांचा वापर करुन जे कांही कव्हे करायचं आहे ते करतात . माझी एक आत्या त्यांच्या   शाळेत शिकवते ती सांगते की ही मुलं पण खूप मस्ती करतात क्लास मधे . शिकवतांना त्यांच्या चेहेऱ्याकडे नाही तर त्यांच्या हाता कडे पण लक्ष ठेवावं लागतं . शिकवतांना जरी त्यांनी गप्पा मारल्या तरीही आवाज नसल्यामुळे समजत नाही.  त्यांच्या कम्युनिकेशन साठी वापरता येणाऱ्या खुणा इथे पोस्ट केल्या आहेत. खुणा खूपच सोप्या आहेत , एकदा लक्षात आल्या आणि सवय झाली की मग कांही कठिण वाटणार नाहीत.

वर्डलेस कम्युनिकेशन बद्दल बरंच कांही लिहिलं गेलंय. आर डी चं एक पुस्तकं पण होतं.इयरली सब्स्क्रिप्शन बरोबर फ्री आलेलं . त्यात, त्यांनी बऱ्याच खूणांच्या बद्दल लिहिलं होतं  . त्यातल्या काही खुणा इथे लिहितोय. दोन्ही हाताची बोटं एकमेकात गुंफली की मग समजावं की पुढचा माणुस थोडा नर्व्हस आहे. जर पांच ही बोटांची टोकं एकमेकाला चिकटवून हात जोडल्या च्या मुद्रे मधे असतील तर तो माणुस अगदी फुल्ल कॉन्फिडन्स मधे आहे असे लक्षात येते.गालावर हात ठेऊन बसलेला माणुस विचारात आहे असे समजावे.  नाकाला सारखा हात लावून जर कोणी बोलत असेल तर समजा की तो कांही तरी लपवत आहे किंवा खोटं बोलतोय.तुम्ही बोलत असतांना जर डॊळॆ चोळत असेल तर त्याच्या तुमच्या बोलण्यावर विश्वास नाही.हात चोळत बसलेला माणुस कांही तरी अपेक्षा करतोय असं समजा.पाय क्रॉस केलेले, आणि हात डोक्याच्या मागे सपोर्टला असतील तर माणसामधे  सुपिरिअररिटी कॉम्प्लेक्स आहे..

हे आर्टीकल असं ऍबरपट्ली  संपवतोय.. कारण पुढे काय लिहायचं हेच कळत नाही!