नाती

कधी कोणाशी आपण कसे जोडले जाऊ ते समजत नाही. परवाच लोकसत्ता मधल्या एका लहानशा बातमीने लक्ष वेधून घेतलं. त्यात लिहिले होते की   प्राची पाटकर यांचे डेंग्यु च्या आजाराने निधन झाले.  अगदी आत्ता आत्ता पर्यंत हे नांव पुर्णपणे अपरिचित होते. कधीच  न  ऐकलेले हे नाव गेल्या काही दिवसांपासून खूप परिचयाचे वाटणे सुरु झाले होते.

कदाचित ही बातमी ” त्या रक्तदानाच्या” प्रसंगापूर्वी वाचनात आली असती, तर नक्कीच सहज एक नजर टाकुन.. असेल कोणीतरी म्हणून नजरेआड झाली असती- पण  आता मात्र ती बातमी   एकदम उदास करून गेली.

बरेचदा आपण अगदी अनोळखी व्यक्तीशी पण  आपल्याच नकळत  मानसिक दृष्ट्या जोडल्या जातो. ते कधी आणि कसं होतं ते लक्षात पण येत नाही. एकदिवस दुपारी साधारण दिडच्या सुमारास एक बझ पाहिला  . त्यात लिहिले होते

” प्राची पाटकर या तरुण मुलीला लहान वयातच एका दुर्धर आजाराशी लढा द्यावा लागत आहे .आतापर्यंत १७७ बाटल्या रक्त देण्यात आले आहे;पण अजूनही ओ+ या रक्तगटाच्या रक्ताची नितांत गरज आहे.जे कोणी रक्तदान करण्यास इच्छुक असतील ,त्यांनी कृपया xxxxxxxxx या क्रमांकावर स्मृती पाटकर यांच्याशी संपर्क साधावा”

बझ वाचल्यावर त्या बझ मधे दिलेल्या नंबरवर फोन केला. फोन उचलला प्राचीच्या आईने म्हणजे स्मृती पाटकर यांनी, त्यांनी सांगितलं की आतापर्यंत   १८० बाटल्या रक्त दिलं आहे , आणि अजूनही रक्ताची गरज आहे. तुम्ही स्वतः बरोबर जर अजूनही कोणाला आणू शकाल तर मदत होईल.

स्वतःशीच विचार केला   की आपण शेवटलं रक्त दान कधी केलं होतं ते. सहा महिन्यांपेक्षा जास्त वेळ होऊन गेला होता. मी त्यांना म्हंटलं की मी येतो आहे रक्तदानासाठी – साधारण साडेतीन ते चार च्या सुमारास . लिलावतीला  पोहोचलो आणि पुन्हा स्मृती पाटकर रांना फोन केला की मी आलोय, कुठे यायचं ते सांगा.त्या म्हणाल्या की दुसऱ्या मजल्यावर रक्त पेढी आहे तिकडेच या. तिकडे गेल्यावर समोरच त्या उभ्या होत्या.म्हणाल्या डेंग्यु  मुळे तिला लिलावतीला अ‍ॅडमिट केलंय. त्यांचा चिंताग्रस्त चेहेरा बघुन काही जास्त विचारले नाही.तिथेच अनुजा सावे पण भेटली.रक्त देऊन झाल्यावर विचारलं तर  प्राचीला पहाता येणार नाही , कारण ती सध्या आयसीयु मधे आहे असं त्या  म्हणाल्या .

दुसऱ्या दिवशी प्रमोद देवांनी फोन केला आणि काय परिस्थिती आहे याची चौकशी केली.  डेंग्यु मधे रक्तातले पॅलेट्स कमी होतात, त्यासाठी पुन्हा पुन्हा नवीन रक्तातले पॅलेट्स काढून तिला द्यावे लागत आहेत असे त्यांनी प्रमोद देवांना    सांगितले. ते पण जाऊन रक्तदान करून आले.

नंतर त्यांचा मला फोन आला, म्हणाले, की त्या स्मृती पाटकर ओळखीच्या वाटतात- पण कुठे पाहिलंय ते आठवत नाही- शोध  घेतो नेट वर. नंतर त्यांचा मेल आला, की ह्या स्मृती पाटकर म्हणजे टिव्हीवर चार दिवस सासूचे, धुंद, दामिनी, सबक , झूंज , या सुखानो या, अशा अनेक   मालिकेत काम करायच्या, त्यांच्या वर लोकप्रभामधे आलेल्या एका लेखाची लिंक पण त्यांनी पाठवली.   तसंही माझं आणि टिव्ही चं सख्य कमीच- आणि तसंही आमच्या घरी पण मराठी मालिका पहाण्याची आवड नसल्याने- मी त्यांना एकदम ओळखू  शकलो नाही .

नेहेमीच्या सवयी प्रमाणे – आपण रक्त दिलेल्या पेशंटची तब्येत कशी आहे हे विचारायला म्हणून चार दिवसानंतर  स्मृती पाटकरांना   फोन केला आणि प्राचीची चौकशी केली, तेंव्हा त्या म्हणाल्या की आता तशी बरी आहे पण अजूनही पुर्ण बरी झालेली नाही. त्या असंही म्हणाल्या की तिला घेतल्या शिवाय मी पुन्हा घरी न जाण्याचे ठरवले आहे .मी  याचा अर्थ तिची तब्येत सुधारते आहे असा घेतला. एका आईचे ते पुर्ण आत्मविश्वास पुर्ण उद्गार फोन वर ऐकून बरं वाटलं.

पण नंतर केवळ एकाच आठवड्यात प्राचीच्या मृत्य़ुची  बातमी वाचली आणि  एक जवळचा सुह्द गेल्याप्रमाणे वाटले. या  आयुष्यात कशी कुणाशी नाती जोडली जातील ते सांगता येत नाही ह्याचा  पुन्हा ए्कदा अनुभव आला. स्मृती पाटकरांशी  फोनवर पण बोलायची हिम्मत होत नव्हती. लहानशा आयुष्यात म्हणजे वयाच्या २३-२४ व्या वर्षी प्राचीचे जाणे मनाला चटका लावून गेले हे मात्र नक्की.